Un español in Gante

Hij hoort het zelf niet graag, maar Spanjaard Luis Mendo is één van de beste editorial designers van Nederland. En bovendien een aardige gozer. Dat waren al 2 heel goede redenen om hem een workshop te laten geven bij Het Salon, de magazineafdeling van markee. Luis heeft al een aardig portfolio bijeen ontworpen en houdt als liefhebber van het betere grafische werk een reuze interessante blog bij.

Luis werkte recent aan een restyling van de VARA-gids, een job waar naast heel wat vakmanschap ook overredingskracht en inlevingsvermogen komt kijken om een klant te overtuigen. Iets waar Het Salon alles van weet.

Waar ging de workshop over? Allereerst over de vraag: wat is dat eigenlijk een magazine? Dat lijkt nogal een voor de hand liggende vraagstelling, waar je op het eerste zicht geen Spanjaard uit Amsterdam voor laat over komen. Maar als je er dieper op ingaat – en Luis liet schitterende voorbeelden zien – dan kan een magazine bijvoorbeeld een voorwerp zijn waarop je je verhaal kwijt kan (bedrukte T-shirts, een lunchpakket, een pakket met nog te ontwikkelen fotopapier..). Of wat dacht je van toevallig gevonden berichtjes als concept voor een magazine? Het bestaat – Found Magazine – en het is razend knap gedaan.

Geen workshop zonder work: we kregen opdrachten als ‘Bedenk het coverbeleid voor een sportblad voor mensen met weinig tijd’ of ‘Bedenk een rubriek in een pornomagazine voor blinden.’ De resultaten van deze laatste oefening zijn – helaas voor sommigen – niet geschikt om op het web te plaatsen. Je zou er sowieso toch niets van kunnen zien.

Centraal bij het ontwerpen van een magazine staat het idee. ‘Een goed idee,’ volgens Luis, ‘verkoopt zichzelf, de vorm volgt vanzelf wel.’ Een mooi voorbeeld is het – inmiddels als gevolg van hoge kerosineprijzen ter ziele gegane – inflight magazine van Virgin Atlantic, Carlos.

Het binnenwerk van Carlos bestond uit een katern van de gebruikelijke glossy advertenties. Daaromheen prachtige kunstwerken op een soort inpakpapier getekend en bewerkt met goud, zilver of andere dure spullen. Erg knap: adverteerders tevreden (want ze leken plotseling zo prominent aanwezig in het blad) en de niet in advertenties geïnteresseerde lezer ook (die kon gewoon het katern overslaan of eruit scheuren). Niet meer te krijgen, maar we hebben – met hulp van een bevallige stewardess – een paar covers kunnen opvissen.

Het idee staat voorop dus. Luis gelooft dan ook heilig in zaken als willekeur bij het tot stand komen van een idee, het kan met andere woorden gewoon op straat liggen (zoals bij Found). Je moet uiteraard overal voor openstaan, geen enkel idee is an sich fout. Maar je maakt geen blad zonder liefde voor het vak. Dat houdt in dat je zo nu en dan eens goed op je bek moet (durven) gaan, van falen leer je. En als je het even niet meer weet, dan loop je gewoon even weg uit de vergadering of van je computer. ‘En soms,’ beweert Luis, ‘moet je ook wat geluk hebben.’  Zo raakte Luis zodanig gebiologeerd door een schilderij van Goya (het enige waarop een glimlachend persoon staat) – ‘omdat iedereen me zei dat ik er als twee druppels op leek’ – dat hij het gebruikte voor zijn visitekaartje. Een dag later kwam zijn vriendin terug uit Madrid met het verhaal dat ze een schilderij gezien had van iemand die sprekend op hem leek en dat de geportretteerde de enige vriend van Goya was.

Een mooi verhaal over vriendschap. En wij hebben er weer een goeie vriend bij.