Frank Geerts is creative director van markee. Hij stond aan de wieg van campagnes voor onder meer Kuoni, Opel, CM, Broederlijk Delen en Zita. Onlangs, in huiselijke kring, raakte hij lichtjes over zijn toeren bij het lezen van Tiny.

Marie, mijn oudste dochter, is een immense fan van Tiny. Dat heeft ze van haar moeder geërfd. Net zoals haar uitgebreide collectie Tiny’s. Toen er tijdens een bezoekje aan oma en opa een exemplaar uit de kast viel, werd het meteen in beslag genomen. Het was een mooie uitgave. Tiny gaat op reis, uit 1954. Inclusief charmante fifties cover. Zo’n vondst doet zelfs mijn hart sneller slaan.

’s Avonds installeerden we ons met z’n tweetjes in het grote bed. We hadden het boek al in een recentere uitgave uit ‘71, maar vanavond werd de oude versie gelezen. Met open mond …

Tiny kan niet lezen, niet schrijven en niet rekenen. (…) Cacao is net zo groot als Tiny, maar ze is nog dommer. Cacao kent zelfs haar eigen naam niet.

Straffe taal. Dat was me nog nooit opgevallen. Even later was het weer van dat.

Tiny heeft haar mooiste jurkje aan. Zij draagt een strohoedje en houdt een parasolletje boven haar hoofd. Cacao draagt de koffer.

Twintig jaar later gaat het er heel anders aan toe: straks draagt Tiny de koffer. Een geruststellende gedachte.

Voor alle duidelijkheid, niet alleen Cacao en Tiny werden heropgevoed. Zelfs de dieren hebben manieren gekregen.

In ’54 werden Tiny en Cacao nog ongegeneerd door de dieren in het bos uitgelachen omdat ze verdwaald waren. Twintig jaar later klinkt het zo:

Mag ik jullie gids wezen? vraagt één van de konijnen op deftige toon.

Waar is de tijd dat dieren nog ongecensureerd konden spreken?