Een cover geeft een magazine persoonlijkheid, karakter. Een goede cover maakt het verschil tussen een geslaagde of een tegenvallende verkoop. Maar hoe bepaal je als redactie wat een goede is? We vroegen aan vijf hoofdredacteurs naar hun meest geslaagde cover en naar de cover die hen nog steeds nachtmerries bezorgt.

Thomas Siffer – TV Story

Van wanten weten

Wat? Weekblad met televisieaanbod en veel showbizznieuws.

Doelgroep? Iedereen met een televisie die op de hoogte wil blijven van het laatste nieuws uit BV-land.

Hoofdredacteur Thomas Siffer: “De cover is heel belangrijk. TV Story heeft veel lezers die het blad elke week los kopen. Een groot aantal lezers baseert de aankoop dus enkel op de cover, datgene wat ze dus als eerste zien in de winkel. Het is elke week opnieuw gissen hoe we de twijfelende lezers kunnen overtuigen.” 

Goed? “Voor mij is een goede cover er een die achteraf goed verkocht. Om een specifiek voorbeeld te noemen: onze best verkochte cover was deze over de zwangerschap van Wendy van Wanten en haar partner Frans. Waarom? Die had alle nodige factoren: er was een element van verrassing, bovendien ging het om een smeuïg onderwerp (een vrouw die zwanger is op latere leeftijd) en ging het om een BV.”

Minder? “En een slechte cover? Dat is voor ons simpelweg een cover die net deze elementen mist.”

Nathalie Bevernaegie – Stijl

Demi no more

Wat? Maandelijkse gids voor de levensgenieter.

Doelgroep? Voor mensen die houden van alles wat klasse, elegantie en exclusiviteit uitstraalt.

Hoofdredactrice Nathalie Bevernaegie: “De cover staat voor het imago van het blad. Aan de cover moet je kunnen zien wat je van het blad mag verwachten. We zijn geen specifiek vrouwen- of mannenblad, we maken een blad voor levensgenieters met geld en stijl en dat moet uit de cover blijken. We wisselen ons coverbeeld elke maand af: interieur, people, reizen, gastronomie … Het moet vooral klasse en stijl uitstralen. Zaken als ‘geld’ en ‘riant wonen’ doen het dan ook altijd goed.”

Goed? “Het best verkochte nummer is dat van juli/augustus 2007 met Marlène de Wouters op de cover. Het brak alle records van de acht jaar dat we al bestaan. Het magazine werd verkocht samen met een oud nummer van Elders&Anders. Dus 2 magazines voor de prijs van 1. Bovendien was Marlène op dat moment zeer populair door haar deelname aan het VTM-programma Sterren op de Dansvloer. Daarnaast konden de lezers een gratis verblijf in St. Tropez winnen. Zoiets slaat altijd aan. Het is echter géén regel dat een BV op de cover goed scoort. Het is in dit specifieke geval een combinatie van verschillende elementen.”

Minder? “Het nummer met Demi Moore van november 2007 deed het slecht. Op die cover werd het logo aangepast zonder aankondiging. De cijfers waren zo slecht (met de helft gezakt) dat we het enkel kunnen toeschrijven aan de verandering van het logo. In februari 2008 zaten we gelukkig al weer aan het normale verkoopcijfer.

Luc Verpoort – eos

Cover met een missie

Wat? Populair wetenschappelijk magazine

Doelgroep? Voor wie zonder doctoraatsdiploma toch een boom wil opzetten onder vrienden.

Hoofdredacteur Luc Verpoort: “Wat van groot belang is, is de herkenbaarheid van de cover: het logo en de kleur. Verder zijn er nog tal van factoren: verschijningsperiode, losse verkoop versus abonnementenbladen … Meestal scoren positieve covers beter dan negatieve, vrouwen beter dan mannen, mensen op de cover beter dan abstracte figuren of beelden zonder mensen. Je ziet dus dat het belang van de cover groot is net als de omstandigheden er rond.”

Goed? “Door in te spelen op de actualiteit was het nummer rond de Da Vinci code (juni/augustus 2005) een succes. Omdat het een zomernummer was, lag het ook langer in de winkelrekken. Een ander zomernummer dat het bijzonder goed deed, had een cover over autisme (juni/augustus 2007). Die speelde in op een probleem dat een grote groep aanspreekt en dat op dat moment veel mediabelangstelling had.”

Minder? “Nummers die het minder goed doen zijn vaak diegene die ver staan van de ‘missie’ van Eos. In dit geval: minder populair-wetenschappelijke onderwerpen.”

Fabienne Willaert – Marie Claire

Liever niet te jong

Wat? Maandelijks lifestylemagazine

Doelgroep? Jonge zelfstandige, hoogopgeleide vrouwen.

Hoofdredactrice Fabienne Willaert: “Marie Claire is bekend als een gereputeerd glossy modeblad, een vaste waarde. De cover moet die glamour en chic uitstralen. Een groot aantal covertiteltjes geven de positionering van het blad weer. De ideale cover moet eruit springen in het rek. Het is het essentiële eerste contact met de lezer, de cover moet mode uitstralen, de diversiteit van de inhoud moet in één oogopslag duidelijk worden. Kortom het tijdschrift moet onmiddellijk stijlvol en klassevol overkomen, en vooral niet té jong.”

Goed? “Over het algemeen zijn de modenummers de best verkopende. Het oktober en novembernummer waren beiden een succes. Het oktobernummer (shopping Antwerpen als hoofdtitel) had een stijlvolle modecover die kwaliteit en competentie op het vlak van mode uitstraalt. Het was een krachtige, pakkende foto die eruit sprong. Het novembernummer had opnieuw zo’n pakkende foto die zowel jong als matuur was.” 

Minder? “Het septembernummer werd niet op prijs gesteld, de cover was te gewoon, te triest. Ook het meinummer scoorde slecht. De cover rond minijurken en shorts werd door de lezers als te jong en te onecht gezien.” 

Karl Van Den Broeck – Knack

Enige rust, enige kalmte op de cover

Niet iedere hoofdredacteur wil de geheimen van een goede cover prijsgeven. Immers, ‘Der Feind hört mit’, bovendien vonden sommige uitgevers het niet opportuun om die luitjes van Het Salon vertrouwelijke informatie door te spelen. Stel dat ze met een goed idee gaan lopen! Wie niet te beroerd was de deuren van het redactielokaal wagenwijd open te zetten was Karl Van Den Broeck, hoofdredacteur van Knack.

“Het uitgangspunt voor elke cover is het belangrijkste verhaal van de week. Voor sommige onderwerpen ligt dat moeilijk. Onderwerpen als ‘de oerknal’ of ‘het zwarte gat’ zijn moeilijk visualiseerbaar. Als je als nieuwsmagazine geen actualiteitsfoto’s hebt, bijvoorbeeld bij artikels over brede maatschappelijke problemen zoals eerwraak, dan kan je iets abstracts verzinnen, maar een foto van een meisje op de cover is dan nog altijd sprekender. Het is vooral essentieel dat beeld en tekst elkaar versterken, elkaar aanvullen.”

Dit is Knack

“De compositie van de cover is voor ons iets minder belangrijk dan voor andere bladenmakers omdat wij vooral vaste abonnees hebben. Toch blijft de cover een aandachtspunt. Eén van de algemene regels bij een mainstream magazine is dat je de lezer nooit in verwarring brengt. Je moet als lezer altijd kunnen zeggen ‘Dit is Knack’. De omlijsting, het logo, ze moeten altijd op dezelfde plaats blijven. En de titel is altijd een teaser, maar hij moet ook al een tip van de sluier lichten. De cover moet ook bij je blad passen en daardoor halen sommige voorstellen het soms niet. Zo hadden we een speciale editie over Gent met op de cover Daniël Termont die we, à la Gorbatsjov, een wijnvlek op z’n hoofd in de vorm van Gent gaven. Het was de bedoeling op een ludieke manier te zeggen dat Termont een oude socialist is. Eigenlijk deed die cover onrecht aan het stuk, het stuk was veel genuanceerder. Bij Humo zou dit nog kunnen. Die cover sneuvelde dan ook.” “Als je prominent gepositioneerd bent in de winkel, hebben mensen twee seconden aandacht voor jouw magazine. Dit is op zich wel veel.

Voor ons is het essentieel dat iedereen onmiddellijk ‘Knack’ ziet. Omdat de titel er moet uitspringen kan de kwaliteit van een cover bepaald worden door de manier waarop het magazine in de rekken ligt. Knack ligt meestal nogal goed dus proberen we de titels rechts onder te behouden. Toch zie je dat andere magazines zowel met onder- als bovenkoppen werken.”

“Wij verkopen zo’n 125.000 nummers, waarvan 15.000 los. De marge voor een goede of slechte verkoop van losse nummers ligt op 4.000 tijdschriften. In verhouding met de totale oplage is dat dus niet zo belangrijk. Wij hoeven daarom geen covers te maken die supercommercieel zijn. Enige rust, enige kalmte op de cover is voor ons het beste wat we kunnen doen. We hebben er al aan gedacht om voor abonnees andere covers te maken dan in de winkel. Interessant om te proberen, maar het zou toch een gok blijven. Als we teveel afwijken gaan mensen zich er niet meer in herkennen. Toch kunnen we vrij ver gaan. Toen Karel Vinck veroordeeld werd voor zijn aandeel in het asbestdossier was de titel ‘Karel Vinck Drie Jaar Cel’. Men is dit nog altijd niet van ons gewoon. We worden als tijdschrift scherper. De leesbaarheid en de mogelijke interpretaties worden overigens door een intern comité getest. Zo was er de titel ‘De valse bewijzen tegen Abou Jahjah’ niet doorgekomen, omdat het nog niet door een rechter was uitgemaakt of die bewijzen nu vals waren of niet. De titel hebben we dus afgezwakt, terwijl Knack al op de persen lag!”

Kristel Strubbe naakt

“We hebben ooit covers getest op mensen die Knack lezen en mensen die dat niet doen. Wat bleek? Een goeie cover voor een Knack-lezer is een slechte voor een niet-lezer en omgekeerd. Dit zorgt voor heel wat problemen mochten we ons publiek willen verruimen. We moeten voortdurend rekening houden met de smaak van onze lezers. Mochten wij Kristel Strubbe naakt op de cover zetten zouden er wel een aantal abonnementen opgezegd worden, daar ben ik zeker van. Maar mochten wij altijd een bejaarde op de cover zetten zou dit ook reacties teweeg brengen. Wat het bijvoorbeeld niet goed gedaan heeft is de cover met een oude jood met een baard. Daar zat een fantastisch verhaal achter, maar het beeld was niet aantrekkelijk genoeg. De impulskoper was niet geïnteresseerd. Een andere cover die niet aansloeg was deze met een foto van Lady Diana. Zij is voor ons publiek niet interessant. Zij had hetzelfde effect als Yves Leterme in Dag Allemaal. De doelgroep koopt het tijdschrift niet voor die personen”.

Zwarte voorpagina

“De allereerste cover van het jaar met Jean-Marie Dedecker deed het heel goed. Daar was toen ook een exclusieve enquête aan verbonden. Vorig jaar gaven we een gratis cd van Gabriel Rios weg, dat was de best verkochte Knack van 2007. Dus enkel en alleen met de cover maken wij weinig verschil. Zeker in de verkiezingsperiode kunnen we zelfs een zwarte voorpagina nemen, de mensen kopen Knack nog. Want op grote nieuwsmomenten verkoopt een nieuwsmagazine natuurlijk altijd.”

U dus!

“Eentje die het heel slecht deed in de winkel was die rond de dubbeldeksnelwegen. Het artikel op zich was interessant, het beeld heel poëtisch: toch verkocht het niet. Ook het nummer rond hard werkende Vlamingen was aantrekkelijk, maar de titel werkte niet. “Hard werkende Vlaming, U dus!” sprak de lezers niet genoeg aan. Je moet zaken vertellen die de lezer nog niet weet. Er was een nummer met een spiegel op de cover, dat vroeg twee weken voorbereiding, aangezien de spiegels er met hand op geplakt werden. In tegenstelling tot wat je met zo’n voorbereiding zou verwachten heeft het nummer het niet goed gedaan.” 

“Men probeert ons vanuit de marketing te leren dat er vaste regels bestaan voor het ontwerpen van een cover, maar het is allemaal niet zo eenvoudig. Het is niet omdat een cover over een politiek onderwerp het de ene week goed doet en de andere niet dat het een slechte cover is”.