Mister Personality

Het is een trucje zo oud als de reclame zelf: bekende mensen opvoeren die de boodschap rond je merk moeten versterken. Maar waarom staan veel van die ‘celebrities’ erbij alsof ze net van de tandarts komen?

De meeste celebrities hebben er geen enkel probleem mee om zich voor eender welke kar te spannen, zolang het maar geld opbrengt. De geloofwaardigheid van de ster in kwestie komt daardoor wel in het gedrang. De consument ziet heus wel of de celebrity achter het merk staat of niet. David Beckham uitte zich lange tijd reclamegewijs als een grote fan van Pepsi, niemand die dat geloofde. Bij advertenties voor horloges zie je in één magazine soms 5 verschillende bekende koppen op identieke wijze pronken met hun respectievelijke uurwerken. Hetzelfde geldt voor cosmetica. Wie ziet en onthoudt het verschil? En vooral, wie gelooft er bijvoorbeeld dat Penelope Cruz hoog oploopt met L’Oréal?

Lees het vervolg van dit artikel…

Design at Work

Op Design at Work (International trade show about visualising innovation) die doorgaat op 9 en 10 december te Kortrijk, zoekt markee moedige marketeers – omdat een Advertising 2.0 campagne afwijkt van een klassieke campagne!

Om te bewijzen dat je als adverteerder over een gezonde dosis lef beschikt, moet je een Bruce uit een bak met een vogelspin halen. Adverteerders die dit durven en hun business card achterlaten, maken kans op een gratis ‘Advertising 2.0 concept’. Je krijgt dus gratis en voor nop een reclameconcept aangeboden. Indien je het een goed voorstel vindt, kan je dat als adverteerder samen met markee uitvoeren. Geheel vrijblijvend.

Tot op Design at Work!

Magazines provide identity

Heerlijk: een boutade pro-printmedium in een nummer van Bruce dat de loftrompet schalt over online media. Moet kunnen! Jeremy Leslie is een magazine designer uit de UK en één van de sprekers op 25 Minutes dat op 26 november door Het Salon wordt georganiseerd.

Lees het vervolg van dit artikel…

Bent u er nog?

Bert Wijnants is web developer en erg nieuwsgierig naar de nieuwste digitale trends. Voor Bruce legt hij uit dat ‘niets is wat het lijkt’. En dat er meerdere vormen van realiteiten bestaan. Bent u er nog, of lijkt dat alleen maar zo?

Over virtual reality werd al heel wat beweerd. Vooral veel nonsens. Maar kun je dat de hightech koffiedikkijkers kwalijk nemen? Want een kijkje nemen in de toekomst blijft gebaseerd op het nodige gis- en gokwerk. Virtual reality werd indertijd gepresenteerd als dé technologie die heel de wereld op zijn kop zou zetten. Iedereen herinnert zich nog de hype van Second Life. Een virtuele wereld waarin je een avatar kan maken, en zo een nieuw leven kan leiden. Ondertussen is het heel stil geworden rond Second Life, en loopt er ook geen virtuele kat meer rond in de wereld van de toekomst.

Lees het vervolg van dit artikel…

Allemaal digitaal?

Als Facebook een land was, dan was het momenteel het vierde meest bevolkte land ter wereld. Er bestaan 133 miljoen blogs, op YouTube worden dagelijks ruim 65.000 video’s geüpload en in januari werden er op dat kanaal 6 miljard bekeken. Twitter krijgt maandelijks 20 miljoen bezoekers en op de fotosite Flickr staan momenteel 3,6 miljard beelden. Overtuigende cijfers zou je zo zeggen. Bruce onderzocht de belangstelling bij Belgische adverteerders.

Lees het vervolg van dit artikel…

Een creatief complot in Gent

Als enorme Pixar-fan was ik bijzonder gecharmeerd door het reclamespotje met de pinguïns voor De Lijn. Zowel humor als stijl ervan deden me denken aan ‘For the birds’, de kortfilm die voorafging aan ‘Monsters, Inc.’ Even vroeg ik me af of het spotje in de Pixar Animation Studios was geproduceerd. Maar wat bleek … het zag niet het daglicht in het zonnige Californië, maar op wandelafstand in Gent.

Lees het vervolg van dit artikel…

Een bekend gezicht is nog steeds een ‘force to be reckoned with’, tot verbazing zelfs van enkele organisaties. Een BV zet je organisatie op de kaart. Met meer media-aandacht, bekendheid en dus fondsen als resultaat. En ze zijn zo lief, meneer, ‘onze’ BV’s. Behalve dan die occasionele in ongenade gevallen wielrenner, betrapt op doping- en ander gebruik, waarvan we de naam niet zullen noemen.

Dina Tersago – de ‘Oxfam Fatale’ in de © Oxfamcampagne van 2006

Lees het vervolg van dit artikel…

De tijd dat je een filmpje op YouTube pleurde en dacht dat je daarmee een virale campagne kon opstarten ligt gelukkig achter ons. Virale campagnes worden steeds inventiever en ook de sociale
netwerken worden meer en meer gebruikt om door te dringen in de leefwereld van de
consument. Deze vier virals tonen alvast hoe het moet.

Lees het vervolg van dit artikel…

Het was op een zonnige zomerse zaterdag, zo eentje waarop België een beetje scheef hangt omdat de helft van de bevolking op het strand ligt. Er stond een man eenzaam op een straathoek, ik zat in de enige auto die voor het stoplicht stopte. Hij had een verkreukeld bekertje in zijn hand, waar ik een euro in deponeerde. ‘Que Dieu vous bénisse’, zei hij. Hij dankbaar, en ik verrast door zoveel ROI.

Waarmee ik maar wil zeggen: in deze moderne tijden verwacht je iets terug, als je iets geeft. Ook voor het goede doel. Niets voor niets, dat zijn de spelregels geworden. Iedereen gaat massaal naar benefietconcerten, maar alleen als de artiesten de moeite waard zijn. Die op hun beurt aanvaarden voor noppes op te treden als zij er genoeg exposure uit halen. De jaarlijkse collectes van het Rode Kruis tot Vredeseilanden vallen of staan met de keuze van de gadget. Vijf euro betalen voor een paar viltstiften of een reeks stickers werkt minder goed dan hetzelfde bedrag voor de aansteker in de vorm van een lucifer van Amnesty International. Die bovendien een gewaardeerd kerstcadeau bleek te zijn: de gever toonde dat ie maatschappelijk bewust was en de ontvanger kreeg iets praktisch en origineels dat hem ook weer goedkeuring opleverde.

GOED GEWETEN

Het Goede Doel kan niet meer zonder marketing. Wie daaraan twijfelt moet eens nadenken over het succes van Artsen zonder Grenzen, die bij de tsunami bewees een uitstekende top-of-mind te hebben. Hun consequente communicatie, inclusief pr, zal daar veel voor tussen zitten. Kerstmis ook: je kon toch moeilijk niets geven terwijl je in die dagen handenvol geld spendeert aan vette kalkoenen en dure cadeaus. Maar geld inzamelen moet met de tijd meegaan. Het moet makkelijk zijn, zelfs heel makkelijk. Of je sust je geweten met een automatische overschrijving van een jaarlijkse gift (die gedeeltelijk wordt terugbetaald door de belastingen, altijd mooi meegenomen), of het moet vanzelf gaan. Als ik weet dat bij elke transactie met mijn kredietkaart automatisch een klein bedrag wordt gestort op de rekening van een instantie, dan sluit dat beter aan bij mijn vergeetachtigheid dan een mailing met een ouderwets overschrijvingsformulier, en voel ik me minder schuldig als ik geld voor mezelf uitgeef. Ik heb een ‘simvistank’ op mijn iPhone: misschien kan iemand iets bedenken waardoor ik een deel van de opbrengst van mijn virtuele kweek met een paar klikken kan overschrijven naar zeg maar Vredeseilanden, die toch iets met vissen hebben. Ludieke geëngageerdheid. Vergiffenis voor een spelletjesspelerij.  Er zijn honderden nieuwe manieren te vinden. In Cannes zag ik een paar jaar geleden een wateractie: in de New Yorkse restaurants vroegen ze je op de Wereldwaterdag of je in plaats van mineraalwater kraantjeswater wilde drinken, terwijl de aangerekende prijs van een fles Vittel of whatever op de Unicefrekening  werd gestort. Geen mens die nee zei! Om maar te zeggen: iedereen kan schudden met een bus voor het goede doel, en het vraagt slechts een seconde schaamte om door te lopen zonder iets te geven. Maar als je je door een relevante boodschap of actie juist die ene seconde echt aangesproken voelt, dan is het bingo. Voor wat hoort wat. Ook bij een goed doel. God zij dank.

Net als merken, moeten ook rockmuzikanten vechten tegen allerlei obstakels op de weg naar bekendheid. Pushen werkt niet meer, laat staan dat daar de middelen voor zijn. Welkom in rockvertising 2.0, een relevant verhaal voor iedereen.

Lees het vervolg van dit artikel…