Een kleine twee jaar geleden gooide Helena Van Eykeren – alias Imke Dielen – zich op Twitter, een online tool waar je net als bij Facebook in 140 tekens vertelt wat je op dat moment doet, ontdekt of denkt. Puur uit nieuwsgierigheid. Opmerkelijk vindt ze de evolutie waarop gebruikers met Twitter omgaan.

Maakten mensen in het begin nog voorzichtige stappen en probeerden ze afwachtend micro-blogging, vandaag vind je ervaren en routineuze gebruikers. Die reiken ons mooie voorbeelden aan van wat je met Twitter zoal kan doen. Zoals bij elk medium is de manier waarop je ermee omgaat bepalend voor wat je eruit haalt. En doe je dit op een constructieve manier, dan krijg je er veel voor terug.

Lees het vervolg van dit artikel…

‘Waarom schrijven zoveel journalisten stukken die niet kloppen?’, vroeg Brits journalist Nick Davies zich onlangs af bij de presentatie van het Nederlandse Radboudonderzoek. ‘Omdat ze geen tijd hebben de waarheid te achterhalen.’ Volgens hem is dit te wijten aan de sanering en commercialisering van de journalistiek.

Lees het vervolg van dit artikel…

‘Identity is what you are. Image is what others think you are’. Public relations in een notendop. Maar het verhaal wat je vertelt moet wel relevant zijn om geloofwaardig over te komen. Klinkt logisch, maar gemakkelijk is dat niet altijd. Dat tonen volgende cases aan.

Lees het vervolg van dit artikel…

Goedele Liekens shockeerde (bewust?) Vlaanderen toen ze in de eerste editie van haar eigen personality magazine de esthetiek van de vagina zonder geuren, maar wel in veel kleuren tentoon stelde. Vriend – en Bart De Wever – reageerden geshockeerd. Goedele sprak in Humo van een verkleutering van Vlaanderen. En in Amerika liggen Playboy en Penthouse er slapjes bij… Twee hoofdredacteurs, Günther van Hassel van P-Magazine en Geert Stadeus van Snoecks, praten over het fenomeen ‘bloot’ in hun bladen.

Lees het vervolg van dit artikel…

Waar is de tijd dat billboards met vrouwen languit iets als autobanden aanprezen? Snoecks en mannenbladen verbannen babes en boobs van de cover, waar gaat dat heen? Om terecht te komen bij Cartoon Network moet mijn 6-jarige zoon Marcel over JimTV en MTV zappen. Telkens weer flitsen daar zwetende lijven van meisjes kronkelend in hotpants rond veel te lelijke yo-yo’ende zwarten, die geleund staan tegen even stoere als belachelijk veel verbruikende dikke SUV’s. We kijken er al niet meer van op: dollende Pussycats die nauwelijks verholen seksuele innuendo’s maken. Die meisjes horen erbij, zij verkopen het liedje, zoals de fluo TL-lampen de raamprostituee verkopen. Qua marketing nogal doorzichtig en platjes, maar blijkbaar werkt het zo.

BORSTEN IN DE KOFFIE

Vreemd nochtans dat daar geen aanstoot aan genomen wordt, want sinds enige tijd zitten we in een ethisch reveil. Terwijl de billen en borsten over het scherm rollen en Goedeles seksboekjes als zoete broodjes over de toonbank glijden, is er een tegenbeweging bezig die onder het mom van ‘terug naar de oude waarden’, de censuurschaar boven haalt. Sommigen wijten het aan de crisis, maar in andere landen is het al veel langer aan de gang.

In de VS staat Starbucks onder druk wegens zijn nieuwe logo. Op het logo is een zeemeermin met ontbloot bovenlichaam te zien. Het oude embleem droeg ook een zeemeermin, maar dan een stuk minder bloot. Haar borsten waren discreet bedekt met haar lange haren. Een christelijke groepering uit San Diego voelde beledigd door het nieuwe uithangbord van het bedrijf. Ze riepen daarom op tot een boycot van de producten van Starbucks.

BORSTEN IN DE RECLAME

Research heeft aangetoond dat als mannen naar een advertentie kijken met daarin een mooie vrouw, ze eerst naar haar borsten zullen loeren, voordat ze de headline lezen. Dat is interessant om te weten. Nochtans kwam ene Martin Lindstrom met zijn boek ‘Koop mij’ onlangs in ons land met grote stelligheid verklaren dat seks in reclame niet verkoopt. Diezelfde mannen kijken alleen naar de mooie vrouw en vergeten prompt wat het product is. We zijn ook niet meer makkelijk te shockeren door al dat bloot, want het is alomtegenwoordig. Porno is direct beschikbaar op elk computerscherm, we vallen daar niet meer van achterover. Reclame pikt dan ook in op zaken die leven in de maatschappij. Met een beschuldigende vinger naar de sector wijzen is dan ook niet juist want communicatie moet nu eenmaal authentiek zijn en een spiegel vormen van de werkelijkheid. Volgens Lindstrom krijgen we nog meer expliciete seks, om zo uit de band te kunnen springen.

Seks is dus functioneel als aandachtstrekker, maar pas relevant als het product of merk iets met seksualiteit te maken heeft. Mode bijvoorbeeld heeft te maken met seks, want met er goed uitzien, imponeren en verleiden. Maar als politici zoals Freya Vandenbossche zichzelf verkopen met een stel – toegegeven – mooie benen, kan je jezelf ernstig vragen beginnen stellen. Het effect van seks in de reclame is – of kan ook groter zijn – dan de advertentie of clip op zich. Je kan zorgen dat er over gesproken wordt en zo zelf het gesprek op gang brengen. Door de discussie online aan te zwengelen op blogs en fora, zorg je voor meer betrokkenheid. Als je er in slaagt om genoeg ‘word of mouth’ te creëren, zal ook de meer serieuze pers hier op inpikken.

Toen lingeriemerk Agent Provocateur een aantal sensuele filmpjes over de prikkelende dromen van Kate Moss op hun site plaatste, werd die plat gelopen. Althans, dat was het verhaal dat aan de kranten gegeven werd, de bezoekersaantallen gingen pas vanaf dan helemaal door het dak. De vraag is: hoe ga je er mee om? In de ‘Get Closer’ campagne van condoommerk Manix waren de copulerende lijven misschien wel relevant, aantrekkelijk was een andere zaak, zeker om 8u ‘s morgens. Bovendien gold hier ook het adagium: sex sells, maar niemand herinnert zich het merk. Dat had misschien ook wel te maken met het feit dat het logo van Manix heel erg lijkt op dat van Durex.

Sloggi is een van de weinige merken die er op succesvolle manier in geslaagd is om met zijn affiches en aanverwante verkiezingen van de mooiste derrière, een opvallende en perfect relevante campagne neer te zetten.

We vlogen de jaren zeventig in met een duizelingwekkende vaart. We, dat waren mijn vader en ik, toen nog gordelloos. Het voertuig dat ons met maar liefst 135 kilometer per uur naar onbekende tijden katapulteerde, was een Volkswagen 1600 TL Fastback. De typeaanduiding in de merknaam flitste meer dan de auto zelf. Maar dat besefte ik niet. Ik keek om naar achterliggers met een zekere minachting – van de verfijnde uitdrukking ‘losers’ was nog geen sprake – het was duidelijk dat ze niet mee konden met hun Ford Anglia’s, DKW’s en NSU’s. Ze bleven hangen in de jaren zestig, in tijden waarin we eigenlijk niets hadden, niets mocht en niets kon.

En mei ’68 dan? Dat waren korrelige zwart-witbeelden van een Duitse studentenleider in Parijs, provo’s in Amsterdam en opstanden in Berlijn. Wij – de klasse waar anderen zich voor uitsloofden – waren benieuwd naar wat die ‘revolusie’ ons allemaal zou opleveren. Voorlopig bleef dat beperkt tot beatmissen, schoolbezettingen en weedplanten in de tuin. Niet veel dus. Terugblikken op vervlogen tijden is eenvoudiger dan vooruitblikken. Het eerste ging me op 12-jarige leeftijd dan ook makkelijker af dan mijmeren over tijden waarvan niemand kon vermoeden wat ze zouden betekenen. Achteraf, ja dan hebben we allemaal makkelijk lullen. Dan geven we aan tijden – en vooral aan iconen ervan – een symbolische waarde. Van trendwatchers hadden we nog nooit gehoord en modebeelden volgden elkaar nog niet in sneltreinvaart op.

Lees het vervolg van dit artikel…

“Veel marketingtermen bestaan eigenlijk al lang maar worden om de zoveel tijd gehypet.” Prof. Dr. Patrick De Pelsmacker is hoogleraar marketing aan Universiteit Antwerpen en buitengewoon hoogleraar marketing aan Universiteit Gent. “Neem nu het begrip CRM, waarbij de klant het ijkpunt is. Komaan, is dat nu zo nieuw? Mijn huisdokter maakt daar al jaren gebruik van. De klant als ijkpunt… dat is toch altijd zo geweest, dat is toch de essentie van marketing?”

‘Ook oude wijn in nieuwe zakken is Integrated Marketing Communication. Plotseling was er een woord voor wat al decennia lang toegepast wordt of zou moeten worden. Dat is dus een buzz word. Sommige van die termen krijgen door de nieuwe media een andere invulling: buzz marketing of rumor around the brand. De vorm verandert, het principe blijft zo oud als de straat. Kijk naar al die bv’s die nu allemaal met een boek uitpakken. Zelfs die hebben begrepen dat je rumoer moet creëren wil je bekend of bemind blijven.”

“Wat je wel ziet is dat de invulling van veel begrippen afhankelijk is van formats of technieken. Branded entertainment, bijvoorbeeld. Dat zie je onder meer bij tv-programma’s die opgehangen zijn aan een merk, zoals aan Dove. Maar ook een sponsored magazine is branded entertainment. Mensen hebben daar in principe niets op tegen, zolang ze maar weten dat het mooie blaadje over die schattige poezen als afzender Whiskas heeft. Dan zijn ze best bereid te lezen over hoe gelukkig je kat kan worden. Met dat soort communicatietechnieken geef je extra schwung aan je merk. Sponsored magazines zijn een bij het publiek aanvaardbare vorm van reclame. Het is als medium niet hip en op zich niet zo vernieuwend, maar het is verdomd interessant.”

Belangrijk is dat je geloofwaardig bent 

“Guerillamarketing is dat nieuw? Welnee, Courvoisier deed het 60 jaar geleden al door mensen op café een cognac en wat geld te geven, in ruil daarvoor moesten ze terplekke luidkeels verkondigen dat Courvoisier de beste cognac was. Zo werd het merk geïntroduceerd. Dergelijke vormen van adverteren is het principe van under the radar. Die gedachte ontstond als reactie op de massareclame. Belangrijk daarbij is natuurlijk dat je geloofwaardig blijft.”

Lees het vervolg van dit artikel…

In The Neighbours Backyard

Julia Hutchison is COO of APA, the Association of Publishing Agencies in the UK. She is the ideal person to give an overview of the flourishing situation in her country. Julia will be one of the guest speakers at ‘25 minutes’, the seminar of Het Salon on custom publishing, on November 6th.

‘60 percent of consumers believe that customer magazines are relevant to their lives’

The UK custom publishing market is booming! Last year the industry experienced a custom publishing initiative launch for every working day and trends for 2008 show that despite the economic downturn the industry is holding strong. 

Overwhelming figures

The last Mintel Report, investigating the UK market, revealed that the industry is worth 993 million euro. Custom publishing is the fastest growing marketing medium after Internet advertising in the UK. The good news doesn’t just stop there. In a recent study, customer magazines were named consumers’ preferred form of marketing communications. They generate the most positive reaction from recipients and 60 percent of consumers believed that customer magazines were relevant to their lives. 

Looking for accountability

Clearly in the UK both marketers, and importantly, consumers are responding well to customer magazines. So why is the editorialisation of a brand proving so successful? Marketers are increasingly realising the benefits of customer magazines: they create loyalty, encourage spend and engage. Custom publishing in the UK is to date the only marketing medium with an effectiveness measurement, creating a compelling argument for marketing directors who are increasingly looking for accountability.

Findings from the research continue to provide our members with invaluable ammunition to take to existing and potential clients – for example the fact that people spend 25 minutes reading customer magazines. No other channel engages for so long. Internet advertising maintains consumer attention for 0.5 seconds, posters 8 seconds, TV 30 seconds and radio 20 seconds. 

Going digital 

This year we added APA@ to our portfolio, a digital audit of our members which included in-depth interviews with digital agencies, brands and custom publishers. It revealed that 10 percent of custom publishing revenue is now attributed to digital activity including podcasts, RSS feeds, ezines, microsites, hosting and transactional sites. It was designed to demonstrate to clients the expertise and versatility of both custom publishers and the medium. This represents a growth of 114 percent since 2005. To reflect this increase currently one in seven custom publishing employees has specialist digital skills.

Customers decide

Ultimately however, custom publishing will continue to grow, as the industry understands consumers, the current media landscape and how both are changing. It is manifest that the power has shifted into the hands of the consumer, they decide what media they consume and when. Therefore for any marketing channel to be successful it is essential they build strong and honest ties with the consumer, offer a sense of community, entertain and engage through relevance and offer a soft sell or response mechanism. Custom publishing initiatives offer all four, how many other mediums can say the same thing?

CASE – APA’s Custom Publishing Award 2007

Land Rover Onelife: Gutsy and adventurous.

There’s no better testament to a magazine’s appeal than its success across a number of international markets. Brand communication, reader engagement and, of course, highly entertaining content are key for any pan-global publication, and Land Rover Onelife has all of these in abundance. With 450,000 issues translated, adapted and delivered to over 60 international markets, it occupies a central role in Land Rover’s global CRM programme. Editor Zac Asemakis was chosen Editor of the Year. One of the most exciting developments in custom publishing has been the increasing use of content across several different media platforms. And nowhere is this more expertly demonstrated than with Land Rover Onelife.

The magazine generates content used not just within its own glossy pages, but also on their own web-based TV channel – Go Beyond TV. Zac is ensuring that Land Rover Onelife remains a stunning showcase of what the Land Rover is capable of, whether it’s travelling through the Sahara to experience a solar eclipse or scaling the heights of the Himalayas in search of Shangri La. “Land Rover Onelife is both gutsy and adventurous,” said the judges.

Ine van Dongen Ine de Behr startte in 1972 haar reclamecarrière als copywriter. Zij werkte tot 1995 in diverse reclamebureaus waaronder BBDO, Y&R, Lowe en Publicis. In 1995 werd ze freelance, en aanvaardde in 1999 (onder haar meisjesnaam Ine van Dongen) het hoofdredacteurschap van Media Marketing, dat ze in 2005 beëindigde om haar freelancebestaan weer op te nemen. Gepassioneerd als ze is door het vak, richtte ze in 2006 de 360° Academy op die via avondlessen een geïntegreerde communicatie wil stimuleren. Ze zal in Bruce regelmatig haar visie over de evolutie van het reclamevak geven.

Op het ogenblik dat ik dit schrijf is de beurs zowat wereldwijd aan het instorten, maar ik blijf erbij: we leven in een fantastische tijd. In de gouden reclamejaren werd het vak al omschreven als “het leukste dat je met je kleren aan kunt doen”. Ik vind dat het er zelfs leuker op is geworden.

In het prille begin beperkte reclame zich tot het stimuleren van verkoop, met alle verkooptrucjes van dien die nu nog altijd in ‘de below’ worden toegepast. Nadat de markt te maken kreeg met een groot aanbod van dezelfde producten en een groot aantal diensten, zagen we de opkomst van imagoreclame, die vooral op psychologie steunde. Nu worden reclametechnieken, naast bovengenoemde doelstellingen, zelfs toegepast voor niet-commerciële doeleinden, gaande van het aanprijzen van tv-programma’s tot het beïnvloeden van gedragingen (denk maar aan campagnes voor energiegebruik, gezond eten, veilig vrijen enz.). Vandaar dat we ook niet langer over reclame spreken, maar over communicatie. En dat maakt het zo spannend.

Twee maal twee blinkende koppen op Fox 5 TV news: de anchors en McDonald’s iced coffee. Qua punch-you-in-the-face product placement kan dit tellen.

Lees het vervolg van dit artikel…

Bekijk het internet eens als een heel uitgebreide stad, waarin je beweegt tussen de plaatsen die je vertrouwd zijn: je huis, je werk, de winkel en je vrienden. Waarom zou je je dan nog wagen in een onbekend steegje, zeker als daar in grote neonletters het woord ‘reclame’ boven staat te flikkeren? De tijd van de microsites is voorbij. Join the club.

Consumenten hebben hun eigen set van sites die ze frequenteren, daar zijn ze nogal trouw in. Wil je hen als merk te pakken krijgen, dan moet je ze zien te treffen op plaatsen waar ze zitten. En dat is steeds meer op sociale netwerken. MySpace, Netlog, Hyves en Facebook zijn hiervan de bekendste.

Wist je dat Netlog ongeveer 80% van de jongeren tussen 14 en 30 jaar bereikt? Ze hebben er elk gemiddeld 50 ‘vrienden’, waar ze dagelijks 15 minuten actief mee communiceren. Daar wil je natuurlijk graag tussen zitten als merk en dan liefst niet met een banner, want daar zijn surfers immers al even blind voor geworden als voor massamediaboodschappen.

Toegang = verboden

Op een 20m2 bord kan je zonder problemen een foto van de nieuwe Lancia zetten, met daaronder ‘Maak indruk, maak het verschil’ en er mee weg komen.  Niemand zal er zijn hoofd voor omdraaien, maar je zal er allicht ook geen kwaad mee doen. Op de sociale netwerken gelden andere regels. Reclame wordt gedoogd als ze zich in functie van het netwerk opstelt en iets boeiends kan bijdragen. Maak je die vertaalslag niet, dan word je als merk genadeloos afgeslacht of straal genegeerd. Adverteerders moeten de denkwijze en de gedragingen die binnen netwerken leven, begrijpen. Zij moeten nadenken over de motivaties van de auteur én de lezer. Slaag je erin om mensen op een originele of op zijn minst relevante manier te raken, dan zal je boodschap zich heel snel verder verspreiden van netwerk naar netwerk.

Lees het vervolg van dit artikel…