OFFF 2009: Fail Gracefully… Day three!

De laatste dag van het seminarie was alweer echt de moeite. Op het podium zagen we: Het Fail gracefully panel, SI Scott studio, Het Nerdference Panel, Digital Kitchen, Stefan Sagmeister en Kyle Cooper (Prologue films)

Lees het vervolg van dit artikel…

OFFF 2009: Fail Gracefully… Day two!

Fris en helemaal uitgeslapen ging de reis weer richting Oeiras voor het OFFF seminarie. In de dagelijkse OFFF-krant las ik wie er allemaal op het menu stond.  In volgorde: Aaron Koblin, Champagne Valentine, Robert L. Peters, ONESIZE, Aaron Koblin, PEZ, Paula Scher en het onverbeterlijke showbeest Joshua Davis!

Lees het vervolg van dit artikel…

OFFF 2009: Fail Gracefully… Day one!

Markee was weer van de partij op het OFFF Festival dat deze keer plaats vond in Portugal. Oeiras (nabij Lissabon) mocht dit jaar meer dan 3000 mensen ontvangen en was daar meer dan klaar voor. De mainstage bevond zich in een enorme hangar maar daarnaast was er ook een ruimte voor presentaties van opkomend talent uit de Multimedia sector. En speciaal voor de fans van elektronische muziek kon men tussen de  presentaties door naar experimentele soundscape sessies luisteren. Verder was er ook een grote boeken en merchandising markt, een computer room, een tentoonstellingsruimte, een energy-spot om je laptop of gsm op te laden en natuurlijk een bar waar je verschrikkelijk sponzige sandwiches en baguettes kon kopen.

Lees verder en ontdek de sprekers van OFFF 2009.

Lees het vervolg van dit artikel…

Het was op een zonnige zomerse zaterdag, zo eentje waarop België een beetje scheef hangt omdat de helft van de bevolking op het strand ligt. Er stond een man eenzaam op een straathoek, ik zat in de enige auto die voor het stoplicht stopte. Hij had een verkreukeld bekertje in zijn hand, waar ik een euro in deponeerde. ‘Que Dieu vous bénisse’, zei hij. Hij dankbaar, en ik verrast door zoveel ROI.

Waarmee ik maar wil zeggen: in deze moderne tijden verwacht je iets terug, als je iets geeft. Ook voor het goede doel. Niets voor niets, dat zijn de spelregels geworden. Iedereen gaat massaal naar benefietconcerten, maar alleen als de artiesten de moeite waard zijn. Die op hun beurt aanvaarden voor noppes op te treden als zij er genoeg exposure uit halen. De jaarlijkse collectes van het Rode Kruis tot Vredeseilanden vallen of staan met de keuze van de gadget. Vijf euro betalen voor een paar viltstiften of een reeks stickers werkt minder goed dan hetzelfde bedrag voor de aansteker in de vorm van een lucifer van Amnesty International. Die bovendien een gewaardeerd kerstcadeau bleek te zijn: de gever toonde dat ie maatschappelijk bewust was en de ontvanger kreeg iets praktisch en origineels dat hem ook weer goedkeuring opleverde.

GOED GEWETEN

Het Goede Doel kan niet meer zonder marketing. Wie daaraan twijfelt moet eens nadenken over het succes van Artsen zonder Grenzen, die bij de tsunami bewees een uitstekende top-of-mind te hebben. Hun consequente communicatie, inclusief pr, zal daar veel voor tussen zitten. Kerstmis ook: je kon toch moeilijk niets geven terwijl je in die dagen handenvol geld spendeert aan vette kalkoenen en dure cadeaus. Maar geld inzamelen moet met de tijd meegaan. Het moet makkelijk zijn, zelfs heel makkelijk. Of je sust je geweten met een automatische overschrijving van een jaarlijkse gift (die gedeeltelijk wordt terugbetaald door de belastingen, altijd mooi meegenomen), of het moet vanzelf gaan. Als ik weet dat bij elke transactie met mijn kredietkaart automatisch een klein bedrag wordt gestort op de rekening van een instantie, dan sluit dat beter aan bij mijn vergeetachtigheid dan een mailing met een ouderwets overschrijvingsformulier, en voel ik me minder schuldig als ik geld voor mezelf uitgeef. Ik heb een ‘simvistank’ op mijn iPhone: misschien kan iemand iets bedenken waardoor ik een deel van de opbrengst van mijn virtuele kweek met een paar klikken kan overschrijven naar zeg maar Vredeseilanden, die toch iets met vissen hebben. Ludieke geëngageerdheid. Vergiffenis voor een spelletjesspelerij.  Er zijn honderden nieuwe manieren te vinden. In Cannes zag ik een paar jaar geleden een wateractie: in de New Yorkse restaurants vroegen ze je op de Wereldwaterdag of je in plaats van mineraalwater kraantjeswater wilde drinken, terwijl de aangerekende prijs van een fles Vittel of whatever op de Unicefrekening  werd gestort. Geen mens die nee zei! Om maar te zeggen: iedereen kan schudden met een bus voor het goede doel, en het vraagt slechts een seconde schaamte om door te lopen zonder iets te geven. Maar als je je door een relevante boodschap of actie juist die ene seconde echt aangesproken voelt, dan is het bingo. Voor wat hoort wat. Ook bij een goed doel. God zij dank.

Net als merken, moeten ook rockmuzikanten vechten tegen allerlei obstakels op de weg naar bekendheid. Pushen werkt niet meer, laat staan dat daar de middelen voor zijn. Welkom in rockvertising 2.0, een relevant verhaal voor iedereen.

Lees het vervolg van dit artikel…

Een kleine twee jaar geleden gooide Helena Van Eykeren – alias Imke Dielen – zich op Twitter, een online tool waar je net als bij Facebook in 140 tekens vertelt wat je op dat moment doet, ontdekt of denkt. Puur uit nieuwsgierigheid. Opmerkelijk vindt ze de evolutie waarop gebruikers met Twitter omgaan.

Maakten mensen in het begin nog voorzichtige stappen en probeerden ze afwachtend micro-blogging, vandaag vind je ervaren en routineuze gebruikers. Die reiken ons mooie voorbeelden aan van wat je met Twitter zoal kan doen. Zoals bij elk medium is de manier waarop je ermee omgaat bepalend voor wat je eruit haalt. En doe je dit op een constructieve manier, dan krijg je er veel voor terug.

Lees het vervolg van dit artikel…

‘Waarom schrijven zoveel journalisten stukken die niet kloppen?’, vroeg Brits journalist Nick Davies zich onlangs af bij de presentatie van het Nederlandse Radboudonderzoek. ‘Omdat ze geen tijd hebben de waarheid te achterhalen.’ Volgens hem is dit te wijten aan de sanering en commercialisering van de journalistiek.

Lees het vervolg van dit artikel…

‘Identity is what you are. Image is what others think you are’. Public relations in een notendop. Maar het verhaal wat je vertelt moet wel relevant zijn om geloofwaardig over te komen. Klinkt logisch, maar gemakkelijk is dat niet altijd. Dat tonen volgende cases aan.

Lees het vervolg van dit artikel…

wie schrijft, die blijft?

Vandaag via twitter op een interessant artikel gestoten dat enkele van onze stellingen ivm mediagebruik ondersteunt en perfect aansluit bij de sessie rond pr van Stephen Davies op ons Don’t Push seminarie van enkele weken geleden.

Ter info:
Stephen is te volgen via www.prblogger.com of twitter account stedavies.
En hij raadt vandaag trouwens ook een gloednieuw boek ivm online pr aan.

Terug naar de blogpost van Frank De Graeve: “Journalisten moeten bloggen en twitteren!”

Het artikel begint met de vaststelling dat social media steeds meer aan het marktaandeel van de klassieke media knibbelen. Da’s waar. Hoe moeilijk het ook is om klanten/adverteerders hiervan te overtuigen, it’s a fact. Klanten zijn persoonlijk vertrouwd met tv, radio en printmedia. Ze kijken en luisteren er zelf naar en kennen het printmedialandschap in grote lijnen wel. Maar social media? Dat is (nog steeds) nieuw voor de meesten. Zeker als je de mechaniek van een goede pr of seeding campagne uit de doeken doet. Het is voor de doorsnee adverteerder niet meteen zichtbaar, het is moeilijk(er) kwantificeerbaar, het is nieuw. Maar als wij voor elke campagne erin slagen om hen te overtuigen enkele klassieke media te schrappen en daarmee te investeren in seeding en pr, zijn we op de goeie weg. Als het je vanuit een mediaplanning standpunt bekijkt, ga ik wel akkoord met de blogger van dienst die stelt dat “wie iets schrijft, stilaan belangrijker wordt dan waar iets verschijnt” (als je rekening houdt met de kanttekening ivm geloofwaardigheid, natuurlijk). Het is (en blijft ongetwijfeld) een strijd om de aandacht van het publiek. Een erg divers publiek, veeleisend ook, en ondertussen al veel gewoon.

“hebben we de oude media nog nodig?”

Deze vraag stelde PUB aan zijn panel in magazine n°5, lees hier mijn antwoord:

Wat mij het meest stoort in deze discussie is dat iedereen de kar voor het paard lijkt te spannen. Het medium kan nooit een doel op zich zijn, het is steeds een middel om tot een bepaald doel te komen.
Er is jaren kritiekloos met mediaplanning omgesprongen. Dat heeft vooral te maken met het conservatisme van de sector en omdat er zolang het goed gaat weinig reden was om te twijfelen.
Mij ga je niet horen meehuilen met de wolven in het bos dat de oude media dood zijn en online ineens alles oplost. TV is nog altijd het nummer 1 medium om merkbekendheid op te bouwen. Alleen is er heel veel veranderd in de manier waarop we media consumeren. We willen ons persoonlijk aangesproken voelen met wat voor ons relevant is, we zijn kritischer en reageren als het ons niet aanstaat. Veel van die nieuwe media zijn op maat van de nieuwe ‘ons’, maar ook enkele van de klassieke media evolueren mee. Om Darwin te parafraseren: Zij die best adapteren, zullen overleven.
Voor sommige communicatieobjectieven zullen we geen ‘klassieke’ media nodig hebben, voor andere zullen we blij zijn dat ze er nog steeds zijn.